این بار نمی گذاریم

t۲۲ بهمن ۱۳۵۷ چه اتفاقی افتاد؟ در آن روزهمه آرزوهایی که طی چند ماه اعتراض و اعتصاب همگانی و سرانجام قیام مسلحانه خود انگیخته شکل گرفته بود برباد رفت!

آرزوهای زنان و مردان ستمدیده و زحمتکش و روشنفکران انقلابی، با به قدرت رسیدن رهبران مرتجع و عوامفریب دستگاه روحانیت شیعه به همدستی بورژوالیبرال های ملی- مذهبی برباد رفت.

رژیم جایگزین، با الله اکبرو نماز جماعت با "بحث بعد از مرگ شاه" و "خواهرم حجاب زینت توست" و " ارتش برادر ماست" سر کار آمد.

جوانانی که در خیابان سنگر ساخته بودند و خون داده بودند.

نسلی از زنان که برای نخستین بار در شمار گسترده پا به میدان مبارزه خیابانی گذاشته بودند.

کارگرانی که درگیر اعتصابات سیاسی شده بودند و درجه ای از قدرت و اتحاد طبقاتی خود را تجربه می کردند.

زحمتکشان فقر زده در روستا یا تحقیر شده در شهرها و زاغه ها که با شادی و ناباوری شکستن بت های

انقلابیون اسیری که بعد از سال ها در میان اشک و شعار مردم از زندان آزاد شده بودند.

روشنفکرانی که نظرات خود را در محله، کارخانه، دانشگاه و خیابان با شبنامه یا به صدای بلند ابراز می کردند.

هنرمندانی که شهرها را پر کرده بودند از ترانه، سرود و پوستر و طرح های شابلونی،

کمتر کسی بود که از مناظره و معامله آخوندهای حیله گر و مشاوران تحصیل کرده آن ها با دیپلمات ها و جاسوسان و نظامیان آمریکایی و اروپایی خبردار باشد. کمتر کسی بود که حتی اگر از این ماجرا بویی برده است، اهمیتش را بفهمد و وظیفه افشای سازش بزرگ پشت پرده میان ارتجاع و امپریالیسم را به عهده بگیرد. چنین شد که با مخلوط کردن دین و دولت یک ماشین جدید استثمار و کشتار بر پا شد که جمهوری اسلامی نام گرفت.

سران جمهوری اسلامی به مردم وعده دادند که بهترین زندگی در دنیا و بهترین جایگاه در آخرت

را برای شما تضمین می کنیم. آن ها شعار استقلال و آزادی دادند. ولی معنی واقعی این وعده ها را از همان

شعار "روسری یا توسری" به هنگام سرکوب نظاهرات زنان در روز هشتم مارس (اسفند ماه 57) نشان می داد

که دروازه کدامین بهشت را به روی زنان باز کرده اند.

بمباران مردم سنندج در بهار 58 یک نمونه کوچک از هدایایی بود که خمینی و همدستانش برای ملل ستمدیده

جمهوری اسلامی آمده بود تا منافع سرمایه بزرگ و انحصارگر بورکراتیک و دلال، ادامه کنترل و سلطه

سرمایه داری جهانی بر کشور و سلطه و ترویج ایدئولوزی و فرهنگ پوسیده مذهبی و خرافی

t سی و یک سال زمان درازی است. حتی یک روز از این حاکمیت ستمگر و آزادی کش و متحجر هم قابل تحمل نیست. طی این سی و یک سال، بخش های مختلف مردم بارها و به شکل های مختلف زبان به اعتراض گشودند، خواسته های برحق کوچک و بزرگ را طلب کردند، به مبارزه سیاسی با رژیم بر خاستند و سر به شورش بر داشتند. طی این سی و یک سال، جمهوری اسلامی بارها موفق شد با استفاده از کشتار و زندان وشکنجه با استفاده از افیون دین و فریبکاری ناسیونالیستی و "دشمن سازی" از حامیان و همدستان جهانی اش، مبارزات مردم را سرکوب و وادار به عقب نشینی کند.

طی این سی و یک سال خشم و نفرتی عمیق از نظام حاکم در دل جامعه انباشته شد و از نسلی به نسل بعد گذرکرد. طی این سی و یک سال کمونیست ها و عناصر پیشرو و نواندیش بارها بر خاک افتادند اما آگاهی انقلابی و جنبش انقلابی چون ققنوس از دل خاکستر زمان برخاست و در جستجوی افق های تازه پروبال تکان داد. آتش خیزشی که اینک در گوشه و کنار ایران افروخته شده نتیجه و بازتاب این پویش پرافت و خیز سی ویک ساله است. سوخت این آتش را بهره کشی بی وقفه از کارگران و زحمتکشان ستم و تبعیض جنسیتی علیه زنان، ستم ملی و مذهبی علیه بخش بزرگی از اهالی، سرکوب و بی آینده کردن نسل جوان، و تحقیر و اعمال فشار بر روشنفکران و هنرمندان نو اندیش و دگراندیش فراهم ساخته است. پیروزی توده های مردم در گروآگاهی وتشکل و اتحاد انقلابی است. پیروزی توده های مردم در گرو شکل گیری یک رهبری آگاه و انقلابی، یک قطب رهبری کننده سیاسی، یک دورنمای مبارزاتی و یک نقشه عمل برای در هم شکستن ساختار سیاسی و اقتصادی و فرهنگی حاکم است. پیروزی مردم در گرو داشتن هدف و آرمانی بزرگ است:

آرمان رهائی نوع بشر از هرگونه استثمار و ستم در هر جای دنیا.

همه ما باید برای کمک به شکل گیری و تقویت نیروی رهبری کننده و چنین قطبی تلاش کنیم. باید چنین کنیم اگر نمی خواهیم:

که این نکبت سی ویک ساله باز هم ادامه پیدا کند، باز هم یک اقلیت مرتجع بر اکثریت جامعه مسلط باشند و مغزها را با خرافه و فریب مذهبی بشوید، نیروی کار را استثمار کنند، منابع و ثروت ها را بچاپند و کشور

را در خدمت سرمایه داری امپریالیستی جهانی به حراج بگذارند؛ که باند های کودتاگر آخوند وسردار

فاسد بار دیگر خود را به کمک اعدام و شکنجه تجاوز علیه دختران و پسران مردم از خطر سقوط برهانند؛

که ساختار موجود به کمک بعضی مرتجعین قدیمی و جدید معترض از درون همین نظام از بحران

کنونی جان سالم به در ببرد و چیزی شبیه فریب بزرگ سال 57 این بار به رنگ سبز و تحت شعار " مسالمت و

t پس بیایید تا در 22 بهمن امسال راهی متفاوت را به سوی یک آینده درخشان و رنگارنگ در برابر جامعه بگذاریم. وقتی که ساختار حاکم جسم و روح مردم را به بند می کشد و از هم می درد باید ساختارشکن بود. این منطقی ترین و صحیح ترین کاری است که می توان انجام داد. وقتی که قوانین حاکم ضامن استثمار و ستمگری است؛ بازتاب جهل و ارزش های کهنه و حقیر است؛ باید اصل و فرع این قوانین را زیر سوال برد و از آن پیروی نکرد. وقتی که حفظ نظام ضد مردمی جمهوری اسلامی و تبعیت از قانون اساسی آن هدف مشترک همه مرتجعین به اصطلاح اصولگرا یا اصلاح طلبی است که بر سر منافع و دورنما های امروز و فردای خود به جان هم افتاده اند باید صف مردم را به دقت و با قاطعیت از صف اصحاب خمینی و صاحبان جمهوری اسلامی جدا کرد و در دریای توفانی سیاست خلاف همه این جریان ها شنا کرد.

هوشیاری بیشتر، هزینه کمتر!

اگر می خواهیم در مبارزاتی که در پیش رو داریم موفق عمل کنیم، اگر می خواهیم بی دلیل هزینه ندهیم و طرح های سرکوبگرانه دولت را نقش بر آب کنیم، اگر می خواهیم در هر مبارزه ای تاثیر سیاسی و روحی خوبی روی شرکت کنندگان در تظاهرات های خیابانی و مردم بگذاریم، باید یک رشته اصول را بشناسیم و رعایت کنیم. کار سختی نیست، فقط آگاهی و جرات و نظم و دقت می خواهد مثلاً :

t وقتی در یک تظاهرات شرکت می کنیم، حواسمان جمع باشد تا بتوانیم جاسوسان حکومت که دارند برای شناسایی و ضربه زدن های بعدی از مردم عکس می گیرند را شناشایی کنیم. همانطور که میدانید خیلی از کسانی که بعد از تظاهرات ها دستگیر شده اند را از روی همین عکس ها و همینطور فیلم دوربین های مدار بسته ای که در خیابان ها، در ورودی بانک ها و ادارات دولتی نصب شده شناسایی کرده اند. البته در شرایطی که بیشتر تظاهر کنندگان خودشان در حال عکس گرفتن و فیلمبرداری با موبایل هستند (و این کار برای اطلاع رسانی و افشاگری از جنایات رژیم خیلی اهمیت دارد)، تشخیص اینکه مزدوران کجا هستند سخت است. اما کمی دقت روی حرکات و نحوه رفتار، محل ایستادن و جا به جا شدن این افراد برای داشتن بهترین کادر از چهره تظاهر کنندگان، و این مساله که آن ها در مواردی به شکل تیم های سه نفره و نزدیک به هم عمل می کنند، می تواند دستشان را رو کند. از روی زاویه عکس ها و میزان دقت و نزدیکی مزدورانی که از مردم عکس گرفته اند، می شود به این نتیجه رسید که احتمالا از دوربین مخفی استفاده کرده اند. این دوربین ها احتمالادر کیف جا سازی شده، پس از نحوه در دست گرفتن یا جرکت دادن کیف دستی هم می توان متوجه موارد مشکوک شد. اخیراً دیده شده که بعضی از مزدوران، دوربین هایی را به شکل خودکار در جیب بالای پیراهن دارند که لنز آن به شکل دایره شفاف روی بدنه خودکار با کمی دقت قابل تشخیص است. دقت کنید در صحنه ها ی حاد و هنگام درگیری، مزدوران پر جنب و جوش تر عمل می کنند و سعی می کنند از زوایای مختلف و از چهره بیشترین افراد تصویر برداری کنند. حتی مواردی دیده شده که یکی از مزدوران فقط به قصد شناسایی افرادی که رادیکال تر عمل می کنند دست به حرکت تحریک کننده ای می زند تا مردم در مقابلش عکس العمل نشان دهند و قدم جلو بگذارند، و در همان حال مزدور دیگری مشغول فیلمبرداری از این صحنه می شود. توجه به دوربین های مدار بسته و خنثی کردن آن ها از طریق رنگ پاشیدن روی لنز دوربین هم می توان برای جلوگیری از شناسایی های بعدی مفید باشد. در هر حال باید توجه داشت که پوشاندن صورت و عدم استفاده از لباسی که در محل زندگی یا کار معمولا به تن می کنیم کاملا ضروری است.

t تک نیفتادن در تظاهرات ها به ویژه در نزدیکی محل استقرار نیروهای حکومت، خیلی مهم است. باید مرتبا صحنه کلی تظاهرات را در نظر گرفت و جا به جایی را با حساب انجام داد. به خصوص در موقع پراکنده شدن تظاهر کنندگان و خاتمه تظاهرات باید مراقب مسیرهایی که برای برگشت انتخاب می کنیم باشیم تا نا خواسته در تور نیروهای سرکوبگر نیفتیم.

t برای تصمیم گیری درمورد پیشروی یا عقب نشینی، انتخاب مسیرهای نا شناخته، بهترین کار اینست که به آگاهی جمعی اتکاء کنیم. فردی و سر خود تصمیم نگیرید و به حرف مجموعه افرادی که با هم در یک صحنه و یک شرایط مشترک قرار گرفته ایم گوش کنید. پیشنهاد یا نکات نا روشنی که در هر مورد به نظرتان می رسد را تا جایی که امکان دارد در همان جمع کوچک مطرح کنید. اگر یک تصمیم به نظرتان نا درست می رسد بدون فکر، دنباله رو نشوید و به جمع کمک کنید که صحیح ترین تصمیم را بگیرد.

یارانه رو دزدیده - خزانه رو چاپیده - مرگ بر این دولت سرمایه دار!

نان گران، برق گران، گاز گران، ارزان فقط قیمت جان!

در تکثیر و پخش این مطلب تا قبل از تظاهرات 22 بهمن ما را یاری کنید